Wij zijn trots op Francesca
Francesca’s verhaal door de ogen van haar moeder
Een terugblik op haar kracht, haar dromen en haar ongelooflijke strijd.
Francesca was sinds november 2018 ziek; ze was toen 5 jaar oud. Vanaf het begin waren we heel open over haar ziekte. Ze was altijd geïnteresseerd in hoe andere kinderen daarmee omgingen. Toen in 2023 Niet Klein Te Krijgen op tv kwam, hebben we dat samen gekeken. Ze zei meteen dat zij ook mee wilde doen, om anderen te vertellen hoe zij met haar ziekte omgaat, dat je ondanks jarenlange ziekte, ziekenhuisopnames, operaties en verdriet tóch nog een heel leuk leven kunt hebben. Francesca was toen al 5 jaar ziek en eigenlijk al opgegeven door de artsen.
In een nieuwsbrief van het Máxima Centrum zag ze een advertentie waarin stond dat er nog kinderen gezocht werden. De nieuwsbrief was al oud. Mijn eerste gedachte was dat Francesca toch niet geselecteerd zou worden, omdat ze vast al genoeg kinderen zouden hebben én omdat wij in Duitsland woonden. Ik beloofde toch te bellen, vooral zodat ik Francesca kon zeggen dat ik mijn best gedaan had, maar dat het helaas niet kon. Het idee van een hele cameraploeg in huis vond ik bovendien best spannend.
Maar de medewerkers van BNNVARA wilden meteen een video-interview met Francesca, en ze waren direct verkocht. Het was februari 2025. Op dat moment zag alles er nog redelijk goed uit voor Francesca. Haar tumor was teruggekeerd in haar longen, maar nog heel klein. We waren in gesprek over een CAR-T-therapie in Rome, die veelbelovend klonk.
In maart kregen we een enorme schok. Na haar jiu-jitsu les had Francesca haar hoofd gestoten en kreeg ze hevige hoofdpijn. We zijn met spoed naar het ziekenhuis gegaan, waar werd ontdekt dat ze twee grote uitzaaiingen in haar hersenen had. Ze werd met spoed in Duitsland geopereerd. Alles was op het nippertje goed gegaan. Vanaf dat moment liepen we achter de feiten aan. Door de operatie moest ze tijdelijk stoppen met de chemo. Bij de volgende controle bleek dat de tumoren in haar longen inmiddels zo waren gegroeid dat de behandeling in Rome niet meer door kon gaan.
Ondertussen waren de opnames van Niet Klein Te Krijgen begonnen. We vonden het heel spannend, maar ontdekten al snel dat de hele ploeg ontzettend lieve mensen waren. Jurre interviewde Francesca op een open en eerlijke manier. Voor ons als ouders was het bijzonder om antwoorden te horen die ze ons nooit zo uitgebreid vertelde; het is altijd anders wanneer iemand anders de vragen stelt.
In de serie zie je hoe het langzaam slechter met Francesca gaat, maar ook hoe ze ondanks alles niet klein te krijgen is. Door haar ziekte had ze al zoveel levenservaring. Ze was zich ongelooflijk bewust van wat belangrijk was, en wat niet. Wij waren als familie zó naar elkaar toegegroeid, als een warm en beschermd nest waarin ze toch kon opbloeien.
Ondanks de stress, de slapeloze nachten, de angst en het verdriet, hebben we nooit de hoop opgegeven. Want als je opgeeft, heb je de helft al verloren. We zijn trots op Francesca: op hoe zij haar verhaal kon delen met het publiek. We hopen dat mensen daardoor geïnspireerd raken om door te gaan. Ondanks de slechte afloop, maar eigenlijk ook niet. Met een terugkerend Ewing-sarcoom zijn de overlevingskansen minimaal, en zij is 7 jaar ongelooflijk sterk geweest.
