Ik heb geen jeuk meer

Hoe gaat het nu met Rosan van Niet Klein Te Krijgen?

Rosan hoef je niets uit te leggen over veerkracht. In Niet Klein Te Krijgen zagen we hoe ze, ondanks jeuk, vermoeidheid en eindeloos wachten, altijd positief kon blijven. Inmiddels is ze een paar maanden verder én getransplanteerd. Voor het eerst in haar leven voelt haar lijf écht rustig: geen jeuk meer, beter slapen en meer energie.

In deze blog vertelt Rosan hoe het nu met haar gaat, hoe ze terugkijkt op de opnames en wat ze als eerste deed toen ze zich weer beter voelde. En natuurlijk blikt ze vooruit op alles waar ze van droomt.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Rosan, hoe gaat het met je?
“Het is nu een paar maanden geleden dat ik ben getransplanteerd en het gaat echt heel goed met mij! Ik voel me zoveel beter dan voor de transplantatie. Ik heb geen jeuk meer, mijn huid ziet er voor het eerst in mijn leven zacht uit en ik slaap beter dan ooit, daardoor ben ik overdag ook veel minder moe. En het allerbeste: ik heb geen galdrain meer!!! Het wisselen van dat slangetje vond ik zó vreselijk. Mijn lichaam is wel anders dan voor de transplantatie, daar moet ik soms nog aan wennen. Eerst kon ik alles eten en viel ik alsnog af, nu moet ik, net als iedereen, weer opletten. Ik kan niet alles eten, vooral geen rauwe producten (dus ook geen zalmsushi…). Dat is jammer, maar dat heb ik ervoor over. Nou ja… eigenlijk niet, maar ik doe alsof, haha.”

Hoe kijk je terug op de opnames van Niet Klein Te Krijgen?
“De opnames waren altijd heel gezellig, ook achter de schermen. Jurre en het team waren altijd superlief. Als je voor de camera staat, verwacht je niet dat er uiteindelijk zoveel mensen naar kijken. Op dat moment voelt het alsof je daar met maar een klein groepje staat. Maar ik zou het zó weer doen!”

Hoe was het moment waarop je hoorde dat de transplantatie was gelukt?
“In het begin was ik vooral bang dat er complicaties zouden optreden. Mijn eerste vraag was zelfs: ‘Welke complicaties heb ik al gehad?’ Het duurde even voordat ik besefte dat die er op dat moment gewoon níét waren. Ik had in het begin veel pijn en was daardoor helemaal niet bezig met de vraag of het was gelukt. Ik wilde vooral dat de pijn zou stoppen. Na een paar dagen begon ik beter te slapen, en toen drong het echt tot me door dat ik geen jeuk meer had. Soms krabde ik nog uit gewoonte, maar eigenlijk wist ik niet meer waarom. Dat is nu voorbij.”

Wat is het eerste wat je deed toen je je weer beter voelde?
“Shoppen! Ik wilde heel graag nieuwe shirtjes hebben. Dat viel alleen een beetje tegen, want mijn buik was na de operatie opgezwollen. Inmiddels pas ik die shirtjes niet meer, dus weer een reden om nieuwe te kopen. En ik ben ook snel weer naar school en naar mijn vriendinnen gegaan, want die had ik heel erg gemist. Misschien vond ik het vooral fijn om weer gewoon ‘normaal’ te leven: niet meer op wacht staan, niet meer moe zijn, geen jeuk, geen galdrain, en niet meer opkijken tegen de operatie.”

Hoe kijk je naar de toekomst na de transplantatie? Welke dromen of plannen heb je?
“Ik wil heeeeeel graag actrice worden. Ik ben begonnen met musical-les, ik maak veel muziek op de piano (en ben stiekem al best goed geworden) en ik speel in de schoolband! Ook ben ik een klein bedrijfje gestart in nailart. Ik maak op bestelling nagels voor vriendinnen en hun moeders, zo leuk om te doen! Oh, en als ik later op mezelf woon? Dan neem ik een huis vol huisdieren. Vooral katten en honden. Sowieso een teckel en een Maine Coon.”