"Eindelijk erkenning voor mijn zorgen": aanvulling Marian Stoppelenburg op aflevering 4

Op 22 augustus 2025 laat een rechter mij weten: “U heeft als oma niets te vertellen over de begeleiding en woonplek van uw kleinzoon.” Deze verbijsterende ervaring deel ik in Aflevering 4 van ‘Fase 8: Femicide’. Ik voel me uit het veld geslagen. Mijn dochter is vermoord en nu zou ik geen invloed hebben op de ontwikkeling van haar zoon, mijn kleinzoon, geboren in 2020?

Ik voel mij gedwongen opnieuw een stap te zetten naar de rechtbank. Dat leidt op 12 januari 2026 tot een opmerkelijk en hoopgevend resultaat, niet alleen voor de toekomst van mijn kleinzoon, maar ook voor andere kinderen die hun moeder verliezen door femicide.

Drie rechters verklaren dat ik wél een stem heb. Mijn verzoek de voogdijregeling bij de GI (gecertificeerde instelling) weg te halen is in behandeling genomen. En hoe! Uitvoerig en deskundig. Het resultaat is verbluffend en ontroerend: de rechter beëindigt de voogdij van de GI over mijn kleinzoon. Wie meer wil weten over deze beslissing, nodig ik uit contact met mij op te nemen, bijvoorbeeld via LinkedIn.

Het belangrijkste voor mij is, dat mijn bezwaren tegen de beslissingen van de voogden eindelijk gehoord zijn. Na anderhalf jaar strijd, verdriet en wanhoop sinds de moord op mijn dochter Sandra (5 mei 2024) voel ik opluchting. Blijdschap is niet het juiste woord, want voor mijn kleinzoon heeft het al veel te lang geduurd. Door onbegrijpelijke keuzes is kostbare tijd verloren. De schade voor zijn ontwikkeling is groot, daar bestaat geen twijfel over.

De Raad voor de Kinderbescherming heeft de opdracht te bepalen wie de voogdij overneemt. Die taak neem ik graag op me, maar de beslissing daarover neemt de rechter op 28/4/26.

Ik ben opgelucht. Opnieuw volgt een heftige periode over de vraag wat in het belang is van mijn kleinzoon, maar voor het eerst voel ik het vertrouwen dat de juiste koers is ingezet.

Marian Stoppelenburg
info@sterketeksten.nu