U betaalt, dus u bepaalt??

Weet je wat ’t is? Soms heb je van die dagen dat je met zo’n naar gevoel rond loopt, heb je het gevoel dat je niet meetelt. Dat je in de maatschappij voor spek en bonen mee mag knikkeren. Als ‘single-mom’ voel ik me aan de ene kant heel sterk, heb het goed voor elkaar. Maar aan de andere kant word je er toch telkens mee geconfronteerd dat je inderdaad ‘alleen’ bent. Je moet overal alleen naar toe, moet soms bij anderen aankloppen voor hulp (moeilijk, moeilijk…) en als er kado’s gekocht worden met een groepje wordt er ‘per stel’ geteld. Maar ook de hoogte van bijvoorbeeld kado’s is een lastig punt. Ik moet het alleen betalen, anderen hebben een dubbel gezinsinkomen. En tja, je wil niet zeikerig overkomen, dus je gaat er toch maar in mee. Maar eigenlijk wil je zeggen ‘ik vind het niet éérlijk!’. En dat is het ook niet. Maar oneerlijk of niet, op deze zaken heb ik nog enigszins grip. Ik kan m’n mond opentrekken en zeggen dat ik het er niet mee eens ben. Maar sommige dingen zijn te ‘groot’ om in je uppie te veranderen. Dan sta je machteloos aan de zijlijn. Ik zal je uitleggen waar ik het over heb.

Ik heb het over de blinde vlek die er naar mijn mening is ten opzichte van alleenstaanden. Ik ben vandaag eens in de cijfers gedoken, want ik begin me de laatste tijd eigenlijk steeds meer te storen aan al die aanbiedingen en acties in winkels. Die zijn namelijk alleen maar gericht op grotere huishoudens en laat ik nou net niet tot die groep behoren. Laatst stond ik dus bij de kassa van een supermarkt en ik kocht een doosje nectarines. De caissière vertelde me dat ik het tweede doosje gratis kreeg en dit nog mocht gaan halen. Fijn, bedankt, maar wij krijgen met ons tweetjes al die nectarines echt niet op. Ik had ze mee kunnen nemen, ze waren tenslotte ‘gratis’ (hoewel dat ook een rekbaar begrip is), maar dan verdwijnen ze toch in de Kliko. Waarom geven ze niet gewoon 50% korting, dan is de kans ook kleiner dat er veel bij het afval terecht komt. Over verspilling gesproken.

Dit is maar één voorbeeld, maar zo zijn er nog heel veel op te noemen. Allemaal van die ‘bulk-aanbiedingen’, wat moéten wij ermee?? Ook de spaaracties bij allerlei supermarkten zijn voor éénoudergezinnen niet te doen. Ik krijg nooit mijn spaarkaartje vol om gratis een boodschappenpakket op te mogen halen. En ook de setjes knikkers, voetbalplaatjes, beans, stickers, weet ik veel wat, worden nooit compleet. Gelukkig zijn er mensen die mee willen sparen, maar het is gewoon vervelend om bij anderen te gaan ‘bedelen’ om die dingen. Maar misschien nog wel erger dan die stomme acties: ook het merendeel van de hoeveelheden in verpakkingen zijn gericht op meerpersoons huishoudens. En zijn er al kleinere verpakkingen, dan zijn ze relatief gezien nog duurder ook! Ik vind het niet eerlijk!!!

Ik snap nog steeds niet waarom de maatschappij niet is ingesteld op de realiteit. Want de realiteit is dat in Nederland de gemiddelde huishoudgrootte 2,23 is! En dus, beste fabrikanten en supermarkten, niet 4! Van de 7313 huishoudens is 2619 een eenpersoonshuishouden, dat is zo’n 35%. Ruim een derde van alle huishoudens!! We proberen te ‘consuminderen’, maar al die acties werken averechts voor een derde van de doelgroep. Als er nu een supermarkt zou zijn die opstaat en zegt ‘we gaan ’t anders doen en ons ook richten op de eenpersoonshuishoudens’, dan zou ik daar m’n boodschappen gaan doen. En misschien met mij nog heel veel andere alleenstaanden.

Ik betaal, dus ik bepaal?? Pleur op…