ZZP'er in de kraamzorg en geen eenduidig CORONA beleid en geen middelen, HELP

Ik ben zelfstandig ondernemer in de kraamzorg. Ik heb geen baas boven mij die mijn belangen behartigd, ik heb geen organisatie om op terug te vallen of die mijn spullen regelt, ik heb geen collega's die eventueel voor mij kunnen invallen mocht ik ziek worden. Het is 1 voor 1 en ieder voor zich in deze crisis. En dat haalt meteen het beste maar ook zeker het kwaadste in de mensen naar boven. Ik ben kwetsbaar. Zo voel ik dat. Maar dat ben ik ook echt. Ik heb 2 chronische ziektes en behoor daardoor dus tot de risico groep. Wij zijn opgeleid om moeder en kind in gezonde situaties te verzorgen maar niet in deze omstandigheden. Omstandigheden waar niemand op is voorbereid maar mensen uit wanhoop hun eigen regels gaan maken. Waarin een wildgroei aan malafide bedrijfjes opkomt en waarin mensen elkaar van de meest bizarre tips gaan voorzien. Omstandigheden waarin wij zelfstandig soms pathologische clienten thuis krijgen zonder dat de verloskundige nog op huisbezoek komt. De screener zegt af wegens te groot risico. Maar wij worden geacht nog elke dag er te gaan staan. Het enige wat wij hebben als houvast zijn de richtlijnen van het RIVM en het KCKZ maar die gaan uit van de zogenaamde ideale situatie (voor zover dat al mogelijk is in deze tijden) De bittere ernst is namelijk dat wij helemaal niet kunnen werken volgens die richtlijnen. We zijn er A niet voor opgeleid om zo te werken dus je krijgt een gevaarlijke wildgroei van eigen interpretaties en B we hebben de middelen er niet voor. Dus we kunnen letterlijk helemaal niks met deze nieuwe protocollen. We krijgen een instructie kaart met hoe we kunnen sluisverplegen in een thuissituatie, absurd omdat we dit nooit hebben geleerd en het enorm risicovol is, en we krijgen instructies mee over hoe te handelen in een gezin waar corona heerst. Dat laatste is natuurlijk waanzin want we weten inmiddels met de kennis van nu (die morgen alweer anders kan zijn overigens) dat de mensen al besmettelijk kunnen zijn voor ze ziekteverschijnselen hebben. Wat maakt dat het totaal oncontroleerbaar is en we in feite elk gezin moeten tegemoet treden al waren ze potentielecorona gevallen. En daar gaat het mis: want dat kunnen wij niet. En omdat sommigen van ons daar de grens trekken en anderen gewoon doorgaan krijg je een enorme verdeeldheid onderling. Er zijn regels over bezoek maar zodra wij onze hielen lichten doen gezinnen toch waar zij goed aan achten, waarmee wij er geen enkel zicht op hebben. We hebben geen pakken als zzp'ers, we hebben geen mondkapjes en zelfs onze handschoenen en desinfect raakt op. Mensen gaan zelf kapjes naaien en handgel maken, mensen gaan elkaar tips geven over hoe je je mondkapje kan hergebruiken en je pakken kunt insprayenmet alcohol. Het loopt totaal uit de hand. En daarnaast staat er een groep op die op sociale media trots verkondigt dat zij in deze tijden van crisis wel gewoon puur natuur zorg verlenen. Zonder poppen om instructies voor te doen, zonder handschoenen en zonder kapjes, want zij willen de kraamtijd van deze mensen niet verpesten. Zich niet realiserende blijkbaar hoe een groot risico ze hiermee nemen. Maar kwetsbare gezinnen zijn hier enorm vatbaar voor. Die willen zoveel mogelijk die roze bubbel laten voortbestaan en ze lopen massaal weg bij de kraamverzorgsters die hun grenzen aangeven. Zo als bij mij. Sinds gisteren ben ik al mijn klanten kwijt. Zonder uitzondering. Ik heb er een mail uitgedaan waarbij ik mijn situatie heb uitgelegd en dat ik geen risico wilde nemen voor mijzelf maar ook zeker niet voor hen aangezien de pasbevallen vrouw wel degelijk ook een risico groep is en dat ik samen op zoek wilde gaan naar een veilige en verantwoorde manier van zorgverlenen al dan niet op afstand en/of via beeldbellen. Zonder uitzondering zijn ze bij me weggelopen. Ik had boze verloskundigen aan de lijn en zo mogelijk nog bozere collega's. Want ik zou ze met extra werk opzadelen, ik was egoistisch, had geen hart voor de zorg, moest maar per direct een andere baan gaan zoeken en dit was nu eenmaal het risico van zzp'er zijn. De mensen die wel achter mij stonden durfden niks meer te zeggen en zijn met hun staart tussen hun benen aan het werk gegaan. De mensen zijn bang. Omdat we onbeschermd zijn en buiten de bestaande protocollen vallen. En er heerst verdeeldheid. Over de op te volgen regels, over de interpretatie ervan en de naleving. Er heerst onbegrip, boosheid en de mensen gaan in plaats van naast elkaar staan tegenover elkaar staan. Je krijgt mensen die bewust risico's gaan nemen omdat ze bang zijn hun baan kwijt te raken en er zijn mensen die grenzen aangeven en daarmee inderdaad geen werk meer hebben. We hebben niemand die voor ons opkomt, voor ons bemiddeld en die spullen voor ons kan regelen. We staan er wat dat betreft helemaal alleen voor. Het is geen wedstrijdje van: zie mij eens lekker wel gewoon aan het werk zijn! Het is ons gezonde verstand gebruiken en de risico's willen minimaliseren. Soms moet je met je hart beslissingen nemen met je hoofd en hoe het ook in tegenstrijd met elkaar is, soms moet je keuzes maken die verregaande consequenties hebben maar als wij het niet doen, doet niemand het. En zijn wij straks de nieuwe groep die een nieuwe haard zijn voor nieuwe golven besmettingen. En dat kan en wil ik niet op mijn geweten hebben. Hoe het dan wel moet wordt mij gevraagd... En ik weet het niet. Ik heb meerdere voorstellen gedaan maar ze zijn allemaal van tafel geveegd. Verloskundigen willen niet meer met mij werken. Ik ben al mijn klanten kwijt en stuit op behoorlijk veel onbegrip. Die groep die wel achter mij staat durft zich niet te laten horen omdat ze hebben kunnen zien wat dat voor gevolgen heeft voor werk en publiekelijk aan de schandbaar worden genageld. Wij als kwetsbare groep hebben niemand die het voor ons opneemt. Net komen er weer nieuwe richtlijnen via de mail van het KCKZ en niemand van ons kan zich daar aan houden de regels zijn op geen enkele manier toepaspaar in de praktijk. Ik heb een arts gesproken van het GGD die zei: ga door met je laten horen maar we kunnen je niet helpen. We snappen je hulpvraag, we staan achter je. Maar we kunnen niks. Ik heb het Rivm gesproken, de belangenvereniging, niemand, niemand kan iets voor ons doen en ondertussen loopt onze zaak leeg, hebben we geen inkomen en spelen we met ons eigen en andermans gezondheid waarbij we in deze tijden van hoogspanning ook nog eens ruzie gaan lopen maken met elkaar. Het is een teringzooi achter de schermen en met doet maar wat als een kip zonder kop. De situatie is nijpend en levensgevaarlijk en als het nog even zo doorgaat vallen we een voor een om. Wat wij nodig hebben is 1 beleid voor de zzp'ers, spullen, ook in niet bewezen corona gezinnen, richtlijnen die voor ons zzp'ers wel uitvoerbaar zijn, verloskundigen die achter ons staan ipv tegenover ons, we willen gehoord worden, serieus genomen worden en onze angsten mogen uitspreken zonder te worden veroordeeld hierin. We gaan allemaal anders om met deze situatie en toch is het ook nu al onderling survival of the fittest. Hou je toko draaiende en je zal gouden bergen tegemoet gaan (of ziek worden en en ziek maken) stop je met fysieke zorg leveren dan ben je overgeleverd aan de leeuwen. Want niks of niemand die er dan voor jou opkomt. Je staat er helemaal alleen voor. Want waar jij zegt: dit is mijn grens, zegt de ander: mooi en dat is mijn mogelijkheid. Waar jij stopt, begin ik. En zo gaat het aan de lopende band. De een zijn dood is letterlijk de ander zijn brood. Als ons nu online wordt geleerd hoe we kunnen roeien met de riemen die we hebben om zo veilig mogelijk zorg op afstand te leveren kunnen we in ieder geval de veiligheid van onszelf en onze kraamgezinnen waarborgen. Waar de ggd als stopt met de gehoortest, waar de jgz al niet meer aan huis komt, waar de verloskundige al niet meer aan huis komt maar waar wij wel open en bloot moeten werken kloppen er toch en aantal dingen niet of ben ik nou gek. Laten we ajb elkaar niet afvallen nu, maar naar elkaar luisteren en begrip opbrengen voor elkaar en nog belangrijker: met elkaar meedenken in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden. Voor mij en vele met mij is fysieke zorg leveren nu veel te veel risico. Maar in plaats van ruzie met de verloskundige of onze baan kwijt raken is het misschien wijsheid om daar voor onze belangen op te komen en mooie alternatieven te bieden en om uitleg te verschaffen zodat wij ons niet zo alleen en in ons hemtvoelen staan want ik spreek echt duizend maal niet alleen namens mij zelf als ik zeg: mijn zorghart huilt. Deze omstandigheden zijn niet werkbaar voor een grote groep. Help hen!!