Stel, je bent een alleenstaande moeder van 40 met een zoontje van 3 jaar. Vader is niet in beeld. Je hebt je studie niet afgemaakt, omdat deze te zwaar bleek, maar zit wel met een rentedragende lening. Al jaren betaal je iedere maand rente, maar van aflossen komt niets, omdat je dit niet kunt missen. Je werkt eenmaal in de drie weken drie dagen als schoonmaakster in een ziekenhuis, maar kan daar natuurlijk niet van rondkomen. Af en toe valt er een brief in de bus van een incassobureau. Het gaat dan meestal om kleine bedragen met een betalingsachterstand. Grote schulden heb je niet. Naast je “salaris” krijg je een aanvulling uit de wet Werk en Bijstand, maar het blijft huilen met de pet op. Door die regelmatige achterstanden en de brieven van de deurwaarder ga je slecht slapen, wordt doodmoe en krijgt een burn-out. Gisteren viel er opnieuw een brief van de deurwaarder in de bus. Ditmaal gaat het over een achterstallige betaling van 116 euro. In de brief staat, dat de deurwaarder zich eventueel samen met de politie toegang tot je woning zal verschaffen om tot onteigening van goederen over te gaan. En daar zit je dan, op je kleine flatje met je zoontje….. wachten op de dingen die komen gaan. Je bent een voorbeeldige moeder, die niet rookt of drinkt, elke euro tweemaal om moet keren en nooit met vakantie kan gaan. Het is toch belachelijk, dat een deurwaarder voor 116 euro je huis open mag breken? En hoeveel denkt hij te kunnen verdienen aan jou simpele spulletjes? Gelukkig heb je nog ouders, die je regelmatig willen redden….. maar wat, als dit niet zo zou zijn? Kortom: het zijn schrijnende toestanden in een land waar de verschillen groot zijn. Véél te groot !