Mag ik jullie gewaardeerde adviezen vragen voor het volgende probleem:Een managementassistente van bijna 60 heeft een chronische aandoening. Of beter, uit recent onderzoek blijkt dat het er altijd al 2 aan elkaar gerelateerde waren. Vanaf juli 2004 is ze daardoor een paar uur per week arbeidsongeschikt. Maart 2006 volgt de WIA-keuring; de keuringsarts meent dat ze met deze ziekte niet voor een uitkering in aanmerking komt, ze komt nooit tot 35% verlies. Wel vindt de arbeidsdeskundige haar beperkt belastbaar. Haar leidinggevende komt met een goede oplossing en geeft haar aangepast eigen werk tot volle tevredenheid.Na een reorganisatie moet ze in oktober 2006 naar een nieuwe werkplek: hoge werkdruk, slechte bezetting, veel zieken. Gevolg: in januari krijgt ze door haar beperkte belastbaarheid meer ziekte-uitval. De Arbo-arts erkent de slechte situatie en suggereert een andere werkplek.De leidinggevende verneemt over de 2e aandoening en vraagt een snelle herkeuring aan. De keuringsarts vindt dat niet de aandoening, maar de werkomstandigheden zijn verslechterd en wijst een uitkering af. Werkgever boos.Tijdens het invullen van de Bijstelling Plan van Aanpak wordt mevrouw behoorlijk onder druk gezet. Daarom deze vragen:- Volgens mij moet de werkgever in bovenstaand geval voor de werknemer zoeken naar een passende werkplek. Ze zeggen dat die er niet is. Kan hij haar dwingen lager betaald werk voor minder uren te accepteren?- Mag een werkgever een zieke werknemer suggereren elders te gaan solliciteren?- Als de werkgever de zieke ontslaat voor de uren die ze niet in staat is te werken, is daar dan een soort ontslagvergoeding voor?Verder nog goede raad?