Ik wil ook graag reizen met het openbaar vervoer, omdat mijn man onlangs is overleden en ik niet kan autorijden. Ik gebruik een rollator.
Mijn dochter heeft een mooi schema gemaakt, waarop staat, wanneer de sprinter komt. Bij een sprinter kun je zo instappen met een hulpmiddel.
Maar wij zouden het eerst testen. Wij keurig op de aangegeven tijd, alleen, er kwam helemaal geen sprinter, er was een oudere trein ingezet.
Daar sta je dan met je rollator. Doordat mijn dochter erbij was, konden we wel weg. Terug, weer keurig op de tijd dat er een sprinter zou moeten rijden,
helaas, weer geen sprinter. Kunt u begrijpen dat ik huiverig word om alleen op pad te gaan? Natuurlijk zal er best iemand zijn die me wil helpen, om de
rollator op te tillen, maar daar gaat het niet om, ik wil zo lang mogelijk onafhankelijk blijven, ook al ben ik 78 jaar.
Ik heb vanmorgen nog gebeld met prorail en ns, om dit te vertellen. Prorail geeft dit niet door aan NS en NS klantenservice hoort je alleen maar aan.
Op mijn vraag wat het woord service dan inhoudt, wordt niet geantwoord. Ik wordt hier zo moe van. Uiteindelijk heb ik de Telegraaf gebeld en gevraagd of ze
niet eens een artikel willen wijden aan alle obstakels die ouderen nog steeds ondervinden bij het op straat lopen, scheve bestrating, stoepranden,
te hoge drempels, zware toegangsdeuren, geen openbare toiletten, weinig of geen bankjes, tekstbordjes bij boodschappen, te kleine letters of te laag.
Het leek wel wat voor een artikel, dus ik wacht het maar af.
W. van der Burch van Dam