Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Elke twee dagen wordt er een milieuactivist vermoord, al tien jaar lang

Meeste slachtoffers in armere landen en onder inheemse bevolking
Joop

Sterven voor vrijheid

  •  
04-02-2011
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
BNNVARA fallback image
Hoe het in Egypte ook afloopt, het zal van grote invloed zijn op de Arabische en Afrikaanse volkeren die onder onderdrukkende regimes leven en in Egypte hoop zien op het keren van het tij
Een hevig geëmotioneerde man vertelt live op AlJazeera dat hij het na een week op het Tahrir plein niet meer ziet zitten. Hij weet niet hoe het verder moet nu het Mubarak regime zoveel geweld op de demonstranten loslaat. Een snik volgt. Dan zegt hij, met twijfel in zijn stem. ‘Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren. Maar ik denk dat we het kunnen winnen. Ik denk dat we het kunnen volhouden. Wij zijn…zolang er hoop is dat we het kunnen winnen…ben ik bereid mijn leven te geven voor de vrijheid.’
Je leven geven voor vrijheid. Niet het jouwe, maar dat van je volk. Van je familie. Je vrienden. En alle mensen in de straat waar je je jarenlang kapot aan hebt geërgerd. Als hij sterft, sterft hij als held. Een glorieuze dood. Een einde aan een allesbehalve glorieus leven. Want eigenlijk is hij de belichaming van bittere wanhoop. Zal de euforie en de Woodstockachtige sfeer van dinsdag 1 februari op het Tahrir plein de enige vrijheid zijn die hij in zijn leven zal kennen? Deze overpeinzing leeft bij velen die dag en nacht op het plein samen met hem strijden voor die vrijheid. Op Twitter en Facebook laten ze de buitenwacht weten strijdbaar te zijn, maar ook bang. Niet voor de confrontaties met Mubarak’s Baltagiya (gangs), maar om de vrijheid die ze in hun harten voelen, weer te moeten verliezen. 
Hoe het in Egypte ook afloopt, het zal van grote invloed zijn op de Arabische en Afrikaanse volkeren die onder onderdrukkende regimes leven en in Egypte hoop zien op het keren van het tij. De Egyptenaren hebben zich los weten te maken van hun angst. Over de streep getrokken door de overwinning van de Tunesiërs op Ben Ali, trekken ze onvermoeibaar ten strijde tegen de gijzelaar van hun gedachten, hun gevoelens en hun kansen om een goed leven op te bouwen. Afrika en het Midden-Oosten kijken in gespannen afwachting toe. Wat Egypte kan, kunnen zij misschien ook. Maar ook hun leiders zuigen iedere seconde van de Egyptische ‘revolutie’ in zich op. Want als de demonstranten het onderspit delven, geldt voor hen: Wat Mubarak lukt, lukt hen misschien ook. 
Hoewel het allerminst rustig te noemen is in Afrika, heeft het continent het afgelopen decennium toch een grote verandering ondergaan. De tijd dat dictators en autocratische regimes onopgemerkt hun gang konden gaan, is met de moderne communicatiemiddelen voorgoed verleden tijd. Het houdt de brutaliteit enigszins in toom. Binnen vijf minuten kan tegenwoordig immers alles, vergezeld van belastend beeldmateriaal, op internet worden gezet. Regimes die steunen op subsidies en giften van Westerse landen, zijn in deze tijden extra voorzichtig met het zaaien van terreur onder de bevolking. En op internet vinden onderdrukte burgers elkaar, in een vacuüm van digitale vrijheid, waar plannen worden gesmeed om zich ook in het dagelijks te bevrijden van het onderdrukkende juk van hun leiders. 
De informatie die via Twitter en Facebook naar buiten komt over Mubarak’s tactieken om de ‘revolutie’ neer te slaan, is ongekend. Binnen vijf minuten kon de hele wereld achterhalen dat hij ingehuurd tuig inzette om de demonstraties te verstoren, de demonstranten in een kwaad daglicht te stellen en uiteindelijk het moreel onder de strijders zo te verzwakken, dat zij hun revolutie aan de wilgen zouden hangen. Mubarak rekende buiten de kracht van het internet. Maar hoewel de wereld, wakkergeschud en voor het eerst bewust van de werkelijke toedracht, toekijkt hoe de situatie in Egypte zich ontvouwt, weet Mubarak van geen wijken. Hij jaagt met grof geschut een groot deel van het internationale journaille de deur uit.  De Westerse bondgenoten van Mubarak reageerden verontwaardigd, maar kwamen nog steeds niet met de ‘doodsteek’ die in principe alleen zij aan het regime van Mubarak kunnen geven. Tenzij ze een deal hebben dat Mubarak ‘zogenaamd’ uit zichzelf opstapt, is dat een overduidelijke boodschap dat het Westen loyaal is aan hun bondgenoten. Under all circumstances. En dat is cruciaal. Niet alleen voor Egypte, maar ook voor de rest van de wereld. In het bijzonder het Midden Oosten en Afrika. Want stel dat Mubarak onverhoopt niet het onderspit delft. Dan is de boodschap duidelijk: Dictators en autocraten kunnen alles maken. Ook al kijkt de hele wereld toe. Niet via media, maar via burgers die via internet verslag doen. Burgers die dan blijken er helemaal niets toe te doen. En dat is het begin van het einde. Het einde van de vrijheid. De vrijheid van denken, van voelen en de kans om een goed leven op te bouwen. Maar vooral een einde aan de vrijheid in het ‘hart’. Niet alleen van hen, daar, strijdend op het Tahrir plein of in verre Afrikaanse oorden. Maar ook van die van u en mij.

Meer over:

opinie, wereld,

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (5)

Tom Meijer
Tom Meijer4 feb. 2011 - 22:19

Prima stuk trouwens. Geeft ook te denken wat wij er aan zouden kunnen doen. Volgens mij om te beginnen beter nadenken op welke partij we stemmen waardoor onze (ieders) belangen die verder gaan dan geld en natie beter worden behartigd. Verder denk ik dat de electronische media zowel een zegen als een vloek zijn. Zoals facebook en andere media in deze crisis gebruikt zijn door mensen die in/onder een verstkkend en bruut regiem leven, is natuurlijk fantastisch. Er wordt veel gezegd dat het effect niet overschat moet worden. Ik heb de neiging om het omgekeerde te denken: de invloed wordt zeer onderschat. Maar electronische media kunnen op regeringsniveau natuurlijk crimineel gebruikt (lees misbruikt) worden. Denk bv aan de smerige actie die de Egyptische regering met Vodaphone uithaalde. Maar er zijn inmiddels talloze voorbeelden te geven. Er zou eigenlijk een internetachtig systeem ontwikkeld moeten worden waarop nationale regeringen geen greep hebben. Ook dat kan natuurlijk enorm misbruikt worden maar de zwakte van de huidige systemen lijkt mij zo langzamerhand voldoende aangetoond.

keck66
keck664 feb. 2011 - 22:19

Hoe de toekomst in Afrika, het Midden-Oosten en Azië eruit zal zien, zal ons worst wezen. Wij zijn vooral erg geïnteresseerd in The Wilders Show, part 2. Ik huil met je mee....

Jason2
Jason24 feb. 2011 - 22:19

Heb toch het beeld dat de ,,revoluties'' in Tunesië, en Egypte volkomen zijn mislukt,en dat de regimes steviger in het zadel zitten dan ooit. Zou mij dan ook niet verbazen, als straks de afrekening op gang komt.

[verwijderd]
[verwijderd]4 feb. 2011 - 22:19

OK, het internet heeft ook z'n voordelen, de globalisering heeft ook z'n voordelen. Maar laten we het niet overdrijven, laten we het wel in perspectief blijven zien. Alle ellende is ook begónnen door de globalisering. Je mag daar op z'n minst ook de oplossing van verwachten. Toen de "Hollanders" in zestienhonderdzoveel als eersten op succesvolle wijze een nederzetting wisten te bewerkstelligen in Japan was dat niet uit altruïstische overwegingen. Het ging toen ook om de pegels en er vielen ook toen veel dooien. Niet eens zozeer door strijd maar vooral door ziekte en schipbreuk. "Collateral damage" zeg maar, ingecalculeerd verlies. Alleen, dat nieuws arriveerde (als ze mazzel hadden) pas twee jaar later op het hoofdkantoor. Niemand in de hele wereld had enig idee van enige ellende die zich afspeelde buiten een cirkel van zeg 20 kilometer buiten het dorp of stad waarin men was geboren. Niemand maakte zich daar dus druk over, "wat niet weet wat niet deert" niet waar. Sinds de industriële revolutie zijn door technische "verbeteringen" al die grenzen verlegd. Het is nu zó gek dat als er in Vanuatu een Nederlandse toerist (wat doet ie daar en hoe is ie daar gekomen?), z'n nek breekt, het een half uur later bij het ANP ligt en weer even later, afhankelijk van de slapte van nieuwswaardige andere dingen, op het journaal is te zien. Er onstaat dan een drukte en stress onder grote groepen van de bevolking die eigenlijk nergens voor nodig is. Die alleen bestaat bij de gratie van de globalisering en de technische ontwikkelingen. So be it, de vooruitgang is niet te stuiten. Maar laten we oorzaak en gevolg even niet uit het oog verliezen. "We" hebben het zelf zo gewild.

1 Reactie
Tom Meijer
Tom Meijer4 feb. 2011 - 22:19

"verbeteringen" Zijn het geen echte verbeteringen?