Sfeerfoto van BNNVARA
BNNVARA

BNNVARA

Vóór vooruitgang, vrijheid en verandering

We denken dat het beter kan: open, gelijkwaardig en rechtvaardig. Dit bereiken we niet alleen, dus sluit jij je aan?

VOLG ONS

Hoe ga je als agent om met intimidatie en discriminatie?

14 nov 2019
  •  
leestijd 4 minuten
Nanouk

Nanouk

© Dienders

De politieserie Dienders laat de opleidingsperiode van een groep agenten zien. Zij worden in een jaar tijd klaargestoomd voor het werk op straat. Daar krijgen ze helaas vaak te maken met intimidatie, discriminatie en kleinering.

 

Alleen al in de eerste helft van dit jaar kwamen er 5000 meldingen van geweld tegen politieagenten binnen bij het meldpunt. Zo blijkt uit een bericht van de politie. De meeste meldingen kwamen uit Rotterdam, Utrecht en Hilversum. Korpschef Erik Akerboom: ‘Het lijkt alsof mensen een steeds korter lontje krijgen. (…) De heftigheid van de incidenten lijkt toe te nemen. Als werkgever maak ik mij zorgen over het geweld dat mijn mensen tegenkomen terwijl ze gewoon hun werk willen doen.’ Dit maakt het beroep van politieagenten steeds minder aantrekkelijk. Toch staan er ieder jaar weer een hoop jonge mensen te popelen om toegelaten te worden tot de opleiding.

 

Een van de mensen die in de serie wordt gevolgd is de Turks-Nederlandse Harun. Al zes jaar is hij bezig om bij de politie te komen. Na vele afwijzingen is het hem eindelijk gelukt. Hij zit erbij. ‘Het is echt prachtig. Ik zit al te dromen over hoe mijn eerste dag zal verlopen. Hoe ik straks in uniform op straat loop. Ik ben er gewoon. Het is zo mooi om dat te kunnen meemaken.’

Harun

Harun

© Dienders

‘Ik ben van Turkse afkomst. Ik wil laten zien dat wij, als Turk zijnde, in de samenleving een maatschappelijk beroep kunnen hebben. Wij kunnen ook doorgroeien bij de politie. In een multiculturele stad als Rotterdam wil ik ook dat de politie van mijn Turkse identiteit plukt. Ik weet dat Turkse jongeren heel veel haat richting de politie hebben, terwijl dat niet eens hoeft. Dat wil ik laten zien.’

 

Tijdens de opleidingsperiode krijgt de groep onder andere les en begeleiding van Mounir. De mentor van de groep. Hij confronteert ze met een voorbeeld uit de praktijk. ‘We zijn er voor de burger toch?’, vraagt hij. ‘Als ik bij een melding van geluidsoverlast kom, met mijn Nederlandse collega, en de deur gaat open. Die vent kijk mij aan en hij kijkt mijn Nederlandse collega aan. Hij zegt: "Jij komt er wel in. Jij niet. Ik wil geen Marokkanen in mijn huis."’ Harun is duidelijk in de war van het voorbeeld. ‘Dat kan toch niet? Ik bedoel... Bij mij voelt dat... Dat is toch racisme?’ Mounir: ‘Dat klopt. Maar het is zijn huis. Dat mag hij vinden. Het is zijn recht, zijn huis. Ik vind het persoonlijk ook niet chic. Maar hij heeft mij nodig en niet andersom.’

Mounir

Mounir

© Dienders

Mounir vertelt dat hij en zijn collega tijdens dit voorval besloten weg te gaan. Maar hij zegt dat het belangrijk is op zo’n moment goed na te denken. Heeft iemand bijvoorbeeld belangrijke informatie in een opsporingsonderzoek dan moet je de overweging maken wat belangrijker is. ‘Dan is die informatie belangrijker dan mijn ego. Zo simpel is het.’

 

Harun kan er niet bij met zijn hoofd. Hij zegt niet te weten wat hij zou doen, mocht hij ooit in een soortgelijke situatie komen. Het raakt hem dat mensen hem, ook in zijn uniform, als Turk zien. ‘Ik heb een uniform aan. Ik straal neutraal uit. Ik ben geen Turk, geen Nederlander. Iemand die je komt helpen als mens zijnde. Je hebt ons gebeld om te komen helpen. En dan mag ik als Turk zijnde niet naar binnen. Dat gaat er bij mij nog steeds niet in.’

Harun en Sammuel

Harun en Sammuel

© Dienders

De groep krijgt ook les in omgaan met intimidatie. Ze worden onder druk gezet door twee acteurs. De kunst van de opdracht is om zonder te praten en zonder agressie te gebruiken om te gaan met de intimidatie en uitlokking van de acteurs. Ook Nanouk moet eraan geloven. Nanouk wist al jong dat ze bij de politie wilde. Een keer eerder zat ze er bijna bij. Helaas viel ze in het laatste gesprek nog af. Dit jaar is het haar gelukt. ‘Ze vonden me iets te jong. Ik had te weinig levenservaring. Ik kom eigenlijk uit een heel braaf leventje, uit een klein dorp. Ik hoop dat ik een pittiger tantetje ga worden. Dat ik echt kan optreden als dat van mij verwacht wordt. Als het echt hommeles is moet ik niet meer lief lachen.’

Nanouk

Nanouk

© Dienders

‘Wat zit je ons nou aan te kijken? Hebben wij iets van je aan ofzo? Haal die grijns nou eens van je gezicht. Je bent niet bang toch. Kankerbitch, we zijn toch lief tegen je. Doe eens wat hij zegt. Je gaat nu zitten!’  

Nanouk

Nanouk

© Dienders

Ze geeft zich niet gewonnen, maar het is wel wennen voor Nanouk. ‘Ik dacht: ik ga gewoon niet toegeven. Jij gaat mij niet gebroken krijgen. Ik ga niet een of ander kunstje doen daar. Nee, dacht ik bij mezelf. Ik ga nu laten zien dat ik daadkrachtig ben. Maar dat vind ik wel lastig. Dat is nog een beetje onwennig. Misschien gaat dat voor mij nog wel een uitdaging worden.’

Dienders, iedere donderdag, NPO 3, 21:45 uur


Kijk hier de eerste aflevering terug